Menu Sluiten

"Super"nanny?!

"Super"nanny?!

Gisteravond was er weer een aflevering van Supernanny. Ze kwam ditmaal bij een gezin met 4 kinderen (jongen van 13, meisje van 10 en tweeling j/m van bijna 4).
Bij de observatie had ze een aantal goede punten (bijv. vader die 60u per week werkt en daarnaast ook nog eens het huishouden moet doen omdat moeder alleen maar aan het bellen is), maar bij de uitvoering van wat punten had ik echt “pff.. je weet eigenlijk niks van kinderen af.!.”.

Speen van de kleintjes

De twee jongsten liepen beide nog met een speen, zo’n 6u per dag (gaf de moeder aan). En dat kon niet zei ze, en dat is ook inderdaad niet zo heel handig. Het is slecht voor de tanden (tanden gaan er anders door staan, zeker bij zoveel gebruik) en bij het ventje waren de lippen helemaal kapot.
Uiteraard werd de speen als pressie-middel gebruikt. Laten ze eerst zien dat moeder zegt  dat zoonlief niks hoeft te eten (met de vraag erbij of hij toch een paar happen neemt) is het even later “je krijgt je speen pas als je je lunch op eet”. Heerlijk die wispelturigheid van ouders (en als kinderen dat hebben dan worden ze er flink op afgestraft)..
Maar goed, volgens Supernanny moesten de kleintjes van de speen af. En hoe wordt dat gedaan? Door een “speenfee” in te schakelen. De “speenfee” is een knuffel met een netje, daar zouden dan de spenen in moeten komen. De ouders moesten tegen de kinderen zeggen dat de speenfee was gekomen om hun spenen mee te nemen en aan babies te geven die ze nodig hadden.
En daar viel mijn mond best van open, het gaat hier om kinderen van bijna 4(!!!). En zelfs al waren ze 2: waarom zou je ze in hemelsnaam zo’n l*lverhaal ophangen als je ze ook gewoon uit kunt leggen wat er aan de hand is.
De dochter die leverde zonder aarzelen haar speen in, maar het zoontje (die z’n lippen dus ook kapot had van de speen) die wilde daar niet aan. En daar kwam het:

Je bent nu een grote jongen, je hebt de speen niet meer nodig.
 
> Ik wil geen grote jongen zijn.
 
Je hebt de speen niet meer nodig *en pakt de speen uit de mond van zoontje*

En dat vond ik nog het ergste van allemaal. In plaats van te erkennen dat het moeilijk is voor dat ventje (want zeg nou zelf, zou jij je *vul hier een object in dat je dierbaar is* zomaar inleveren omdat je *het niet meer nodig hebt*?) wordt er compleet over hem heen gewalst.
Wat ook gemeen was, was dat de speenfee bovenop de kast werd gelegd, waar het ventje zijn speentje kon zien in het netje. Even later (omdat het voor dat ventje toch wel heel moeilijk was) werd ‘ie bovenop een keukenkast gelegd (want dat was hoger, nog altijd niet uit het zicht).
Het heeft een uur geduurd voor hij weer wat gekalmeerd was..

Voor elk een cadeau

De volgende dag zaten er (uiteraard) cadeautjes in het netje (de speenfee zelf lag er niet meer) voor de tweeling. Het enige positieve dat ik daarop weet te zeggen is dat ze in ieder geval allebei wat kregen (en het niet zo was dat het ventje niks kreeg omdat hij de speen niet direct inleverde). Oh en dat er niet was gezegd “als je je speen inlevert krijg je een cadeautje”.

Bij papa slapen

Het slapen was blijkbaar ook een groot probleem. Beide kinders wilden niet naar hun eigen bed, maar alleen in het grote bed met papa er bij. De ouders hadden het laatste jaar niet meer met z’n tweeën in het bed gelegen.
Nou ben ik zelf een groot voorstander van samenslapen (mits het veilig gebeurt), maar dan moet dat natuurlijk wel met de toestemming zijn van iedereen (het moet dus niet ervaren worden als iets negatiefs). Dat voelen de kinderen namelijk feilloos aan.
‘s Avonds moest vader de kinderen naar hun eigen bed brengen (verhaaltje voorlezen en welterusten zeggen), daarna moest moeder bij hun op de kamer komen zitten, in het donker (en met de rug evenredig aan de voeteneinden van de bedden van de kleintjes, bed van de een stond in de linkerhoek van de kamer, bed van de ander in de rechterhoek).
Op het moment dat ze dan uit bed wilden klimmen moest ze zeggen “het is nu bedtijd” en dan weer in bed leggen. Als ze daarna weer probeerden uit bed te komen moest ze ze weer terug leggen zonder iets te zeggen.
Toen ze aan het huilen waren en moeder ze een beetje wilde geruststellen (iets als “ik ben hier, ga maar lekker slapen”) werd ze gecorrigeerd door de Supernanny; Ze mocht niks zeggen.. Dus in plaats van de kinderen zich veilig te laten voelen in hun eigen bed werden ze genegeerd door hun eigen moeder. Wat zullen die zich alleen (en gevangen) gevoeld hebben..

Dagen zonder Supernanny

En dan krijg je dat de Supernanny een paar dagen weg gaat, zodat je haar instructies je eigen kunt maken. Dan komt ze weer terug om filmpjes te bekijken en te analyseren.
Als eerste lieten ze een filmpje zien van hoe de kinders naar bed werden gebracht. Het meisje begon ineens te roepen “Ik moet poepen! Ik moet poepen!”. In eerste instantie werd dit genegeerd, maar omdat ze het bleef roepen is ze meegenomen naar de WC.
Uiteraard moest Supernanny even vragen of ze inderdaad had moeten poepen, ja was daarop het antwoord. Waarop Supernanny uiteraard weer moest reageren met het volgende:

Kijk hier wel mee uit, want als ze eenmaal weet dat ze met dit roepen uit bed mag, dan zal ze dat blijven doen.

Ja, het zijn ook zulke vreselijke monsters he, die kinderen… Ik heb geen idee wat er verder nog werd besproken, want toen heb ik het er maar af gezet.

Afsluiter

Ik kan er gewoon echt met m’n hoofd niet bij dat mensen zo over kinderen denken (en zo met ze om gaan). Wat ik nog erger vind is dat ik (voordat ik kinderen had) er ook van overtuigd was dat je zo met je kinderen om moest gaan. “Jij bent de baas en dat hebben ze maar te voelen” ofzo.
Gelukkig ben ik tijdens mijn zwangerschap van zoonlief in aanraking gekomen met het Dragen & Voeden forum en ben ik daar een prachtige opvoed-filosifie (nee, geen methode): onvoorwaardelijk ouderschap leren kennen. Op Kiind staat daar een prachtig artikel over.

Deel Tweet Deel +1

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

[rp4wp]